Συνομιλία με τον Chris G

Το Art Magazino έχει την χαρά και την τιμή να φιλοξενεί τον Chris G! Αφορμή το χορόδραμα “The Game” που παρουσιάζεται στο Θέατρο Παραμυθίας – Αλμπέρτα Τσοπανάκη. Οι διαχειριστές του blog Παναγιώτης Πετρόπουλος και Γιώργος Λιναρίτης συνομιλούν μαζί του σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.


Καλησπέρα Chris, θα θέλαμε να μας μιλήσεις για το χορόδραμα “The Game” που συμμετέχεις ως χορευτής αλλά έχεις όλη την καλλιτεχνική ιδέα, σύλληψη, σκηνοθεσία και δραματουργία.

Το έργο αφηγείται την οδύσσεια της ανθρώπινης ψυχής. Μιας οδύσσειας που έχει αφετηρία τον εσωτερικό υπαρξιακό πυρήνα του ανθρώπου, δηλαδή τον ψυχισμό και την προσωπικότητά του, όπως αυτά διαμορφώνονται από το οικογενειακό περιβάλλον (κυρίως από την σχέση των γονιών μας μεταξύ τους) και κατάληξη την συλλογική έκφραση του ανθρώπου εντός της οργανωμένης κοινωνίας. Χρησιμοποιώ τον όρο οδύσσεια γιατί το έργο εστιάζει στις δύσκολες και επίπονες παραμέτρους αυτής της πορείας, δηλαδή στα βάρη που καλείται να σηκώσει ο καθένας μας κατά της διαδικασίας της ενηλικίωσής του, με την ευρύτερη έννοια ενηλικίωσης ως προσωπική ωρίμανση εννοώ, για να οδηγηθεί στην αυτογνωσία και να βρει πολύ απλά τον δρόμο του στη ζωή. Τέτοια βάρη είναι συνήθως, σε ατομικό επίπεδο λανθασμένες επιλογές και δράσεις των γονέων μας που μας «σφραγίζουν» ανεξίτηλα και τροχοπεδούν την ομαλή ανάπτυξή μας ως ανθρώπινα όντα, ενώ σε συλλογικό επίπεδο είναι η αλλοτρίωσή μας από νοσηρά κοινωνικά φαινόμενα, όπως ο άκρατος ανταγωνισμός και η ακόρεστη δίψα για εξουσία και εκμετάλλευση μεταξύ των ανθρώπων. Στις «πίστες» λοιπόν του «παιχνιδιού» μου παρουσιάζονται όλα αυτά. Συγκεκριμένα «ράβω» προσωπικά βιώματα πάνω σε συλλογικά ψυχολογικά και θρησκευτικά αρχέτυπα καθώς και σε κοινωνικά δεδομένα. Και αυτό γιατί θέλω με κάποιο τρόπο να μπορέσουν όλοι οι θεατές να νιώσουν σημεία ταύτισης με το “The Game”, ώστε να κατανοήσουν και το τελικό μήνυμά του, το οποίο είναι τη σημασία της ατομικής μας ευθύνης και των προσωπικών μας επιλογών για ένα καλύτερο μέλλον, ατομικά και συλλογικά.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου που διαβάζουμε αφορμή για το συγκεκριμένο χορόδραμα ήταν ένα απόσπασμα από το θεατρικό έργο της Αλμπέρτας Τσοπανάκη “9 Βροχές” που παρουσιάστηκε στο θέατρο Παραμυθίας το 2019. Θα θέλαμε να μας πεις τι ήταν αυτό που σου έδωσε το έναυσμα ώστε να πραγματοποιήσεις το όλο project.

Το συγκεκριμένο απόσπασμα αποτελούσε το χοροθεατρικό μέρος εκείνης της θεατρικής παράστασης. Είχα χορογραφήσει και χορέψει πάνω στη σκηνή ενώ ακουγόταν ένας ηχογραφημένος διάλογος μεταξύ των ηθοποιών της παράστασης, τον οποίο είχα επενδύσει και μουσικά. Οι ηθοποιοί υποδύονταν δύο εξωγήινους που ταξιδεύουν στη γη για να «παίξουν το παιχνίδι της ανθρώπινης ζωής». Ο διάλογος τους αποτελούσε ένα κυνικό σχόλιο πάνω στον παραλογισμό, την ματαιότητα και την αυτοκαταστροφική διάθεση του ανθρώπου. Όπως καταλαβαίνετε, αυτός ο διάλογος αποτέλεσε ένα ιδανικό σκελετό για μένα για να φορτώσω στη συνέχεια την θεματική που σας ανέπτυξα στην πρώτη σας ερώτηση, και βέβαια μου ενέπνευσε και τον τίτλο του χοροδράματος. Το εν λόγω απόσπασμα λοιπόν συμπεριλαμβάνεται ολόκληρο στο χορόδραμά μου, και επιπλέον «διευρύνεται» εννοιολογικά στις πίστες του “The Game”. Βέβαια, διευκρινίζω ότι αυτή η διεύρυνση έγινε σταδιακά σε πέρασμα δύο ετών, τροφοδοτούμενη συνεχώς από ερεθίσματα και βιώματα της καθημερινότητας και προσωπικής μου ζωής. Στο σημείο αυτό τονίζω ότι βοηθήθηκα πολύ από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, την οποία διέρχομαι εδώ και τρία χρόνια. Μέσω αυτής ανακάλυψα και το βαθύτερο και πραγματικό εν κατακλείδι έναυσμα για το οποίο με ρωτάτε: τους προσωπικούς μου παραμελημένους πόθους και τις ματαιωμένες προσδοκίες μου, που πλέον «απαίτησαν» από εμένα το μερίδιο ζωής που τους ανήκει και τους αξίζει!

Εκτός από την ενασχόληση σου με τον χορό, αγαπάς εξίσου και μία άλλη τέχνη, την ζωγραφική. Πες μα λίγα λόγια για αυτό.

Τη ζωγραφική την αγαπάω εξίσου με το χορό. Μικρός, σαν παιδί, ζωγράφιζα άπειρες ώρες, στη ζωγραφική ένιωθα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ήταν ο πρώτος τομέας στη ζωή μου που ένιωσα…τολμηρός! Ως νεαρός ενήλικας είχα αφοσιωθεί περισσότερο στο χορό, μου ταίριαζε περισσότερο με την ορμή και την ενέργεια της νιότης, μεγαλώνοντας όμως, κάπου στα τριάντα μου, ξεκίνησα κανονική μαθητεία σε εργαστήριο ζωγραφικής, όπου συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Στα έργα μου εξερευνώ το ανθρώπινο πρόσωπο και γενικότερα την ανθρώπινη μορφή. Με συναρπάζει το βλέμμα και γενικά η έκφραση του ανθρώπινου σώματος, αυτά άλλωστε σχετίζονται και με τον χορό. Κάνω αυτόν τον παραλληλισμό γιατί κατά κάποιο τρόπο αυτές οι δύο τέχνες νιώθω ότι λειτουργούν μέσα μου συνεργατικά. Για παράδειγμα, το “The Game”, ο βαθύς συναισθηματικός πυρήνας από τον οποίο ξεπήδησε δηλαδή αυτό το χορόδραμα, στα δικά μου μάτια αντικατοπτρίζεται σε ένα ζωγραφικό έργο με τίτλο «Κάτι που έρπει σαν σκιά» που έφτιαξα λίγο πριν τη διαμόρφωση του “The Game”. Έτσι λοιπόν επέλεξα αυτό το έργο να είναι και το σήμα κατατεθέν – η αφίσα του “The Game”!

Ποια ερεθίσματα γίνονται πηγή έμπνευσης για σένα και τι πιστεύεις ότι είναι επιτυχία;

Είμαι πολύ συναισθηματικός χαρακτήρας νομίζω, οπότε τα ερεθίσματα που με εμπνέουν είναι οι ψυχικές καταστάσεις του ανθρώπου και συγκεκριμένα η έκφραση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Φαντάζομαι με ρωτάτε για την επιτυχία στην τέχνη, σωστά? Εκεί θα πω ότι επιτυχία είναι να μπορείς να κάνεις τέχνη ικανή να διεισδύει στην ψυχή, να μεταφέρει συναίσθημα και παλμό στους ανθρώπους. Αυτό απαιτεί από εσένα ειλικρίνεια και πηγαίο συναίσθημα, όχι «διανοητικοποιημένη» προσέγγιση που θα καταντήσει την τέχνη σου στείρα, βαρετή και αδιάφορη! Η τέχνη εξ ορισμού γίνεται από την ψυχή για την ψυχή.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι ένας καλλιτέχνης να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα την Ελλάδα του 2022;

Είναι αρκετά έως πολύ δύσκολο. Η οικονομική κρίση που βιώνουμε επί μακρόν στην Ελλάδα δεν βοηθάει καθόλου, ενώ η covid εποχή που διανύουμε εδώ και δύο χρόνια πραγματικά ταλαιπωρεί αφάνταστα όσους ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες, οι οποίες απαιτούν συνεργασία μεταξύ πολλών καλλιτεχνών και ύπαρξη κοινού για να έχουν εξ ορισμού δυνατότητα και λόγο ύπαρξης. Γενικότερα όμως νομίζω ότι η τέχνη ως επάγγελμα είναι «δύσκολη» από τη φύση της, έχει πολύ ρίσκο και αβεβαιότητα, ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια Chris;

Αν και δεν κάνω μακρόπνοα σχέδια, ακολουθώ το «πλάνο» της ζωής όπως το αισθάνομαι σε κάθε φάση μου, αυτό που μπορώ να πω τώρα είναι ότι θέλω σίγουρα να κάνω μία έκθεση ζωγραφικής! Τα τελευταία χρόνια δημιουργώ έργα πάνω σε συγκεκριμένη θεματική ενότητα, μόλις αισθανθώ ότι είμαι «έτοιμος» από υλικό, θα το επιδιώξω.

Και μία τελευταία ερώτηση για να σε γνωρίσουν λίγο περισσότερο οι αναγνώστες μας, τι κάνεις τον ελεύθερο σου; Με τι σου αρέσει να ασχολείσαι εκτός από τον χορό και την ζωγραφική;

Μου αρέσει πολύ η γυμναστική, ακούω πολύ μουσική, διαβάζω κάποιο βιβλίο, πηγαίνω κινηματογράφο ή θέατρο και βέβαια περνάω χρόνο με τα αγαπημένα μου πρόσωπα και διασκεδάζω με φίλους!

Chris σε ευχαριστούμε πολύ για την υπέροχη κουβέντα μας, εμείς με την σειρά μας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο και πάντα επιτυχίες!


Λίγα λόγια για την παράσταση

The Game

Παιχνίδι για μία γυναίκα και έναν άνδρα…κάθε επιλογή μετράει!

Το χορόδραμα «The Game» ενσωματώνει και διευρύνει ένα απόσπασμα με τίτλο «Το Παζλ» από το θεατρικό έργο «9 Βροχές» της Αλμπέρτας Τσοπανάκη (θέατρο Παραμυθίας, 2019).

Δύο εξωγήινοι ταξιδεύουν στη γη για να παίξουν το παιχνίδι της ανθρώπινης ζωής, το οποίο όμως τους φαίνεται μάταιο, παράλογο και αυτοκαταστροφικό. Οι «πίστες» του παιχνιδιού «υφαίνουν» προσωπικά βιώματα πάνω σε ψυχολογικά αρχέτυπα και κοινωνικά δεδομένα, με σκοπό να αφηγηθούν την οδύσσεια της ανθρώπινης ψυχής, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Πού θα καταλήξει αυτό το παιχνίδι; Θα καταφέρει ο άνθρωπος να υπερβεί τα βάρη των λαθών των προηγούμενων γενεών; Κάθε επιλογή μας στο τώρα μετράει για τη δική μας ευτυχία και εξέλιξη και ταυτόχρονα επηρεάζει την πορεία των απογόνων μας…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σύλληψη/Σκηνοθεσία/Δραματουργία: Chris G

Χορογραφία: Chris G, με την καλλιτεχνική υποστήριξη του ‘’Shelter of Arts’’ (Insta. Shelter_of_arts)

Χορεύουν: Chris G, Αντώνης Καραμπάτος, Σοφία Κολλιλέκα, Ναταλία Μαρτίνη, Σάρρα Μιτουάλη, Παναγιώτης Ντόβας, Παναγιώτης Πολυπαθέλης

Video Art: Όλγα Χαλκίδου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

Σάββατο και Κυριακή, στις 5, 6, 12 και 13 Φεβρουαρίου 2022

Ώρα έναρξης: 7 μ.μ.

Διάρκεια: 60 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 10€, (Α.Μ.Ε.Α. 7€)

ΘΕΑΤΡΟ «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ-Αλμπέρτα Τσοπανάκη»

Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός

Τηλέφωνα: 2112144593, 6974646343 / www.paramithias.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s