Συνομιλία με τον Βασίλη Φακανά!

Το Art Magazino έχει την χαρά και την τιμή, να φιλοξενεί έναν υπέροχο νέο καλλιτέχνη, τον Βασίλη Φακανά! Οι διαχειριστές του blog Παναγιώτης Πετροπουλος και Γιώργος Λιναρίτης συνομιλούν μαζί του σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.

Καλησπέρα Βασίλη, θα θέλαμε να μας μιλήσεις για την παράσταση «550» του Σταμάτη Πακάκη που πρωταγωνιστείς στο Faust αυτή την περίοδο;.

Καλησπέρα. Το ‘’550’’ είναι μια παράσταση που συνδυάζει τα πάντα με αξιοσημείωτη λιτότητα. Έχει κατά κύριο λόγο κωμικά στοιχεία, εμπλουτισμένα όμως με ρεαλιστικές δυσκολίες που κάνουν το έργο πραγματικά ζωντανό. Αύτη είναι, πιθανό, και η συνταγή του κ. Σταμάτη Πακάκη για την τόσο έντονη και πετυχημένη σύνδεση του κοινού – θεατών με τον κόσμο του έργου. Παράσταση απαιτήσεων, μιας και επιστρατεύουμε μεγάλη γκάμα από το σύνολο των θεατρικών μας εργαλείων. Ο τρομακτικός ρυθμός, η ‘’τυφλή’’ επικοινωνία και το συνεχές ‘’μέσα-έξω’’, όπως αρέσει στο σκηνοθέτη μας να λέει, είναι μόνο λίγα από αυτά που απαιτούνται από τους ηθοποιούς για να ζωντανέψει το έργο όπως του αξίζει. Φυσικά, χαρά μου να δουλεύω ενεργοποιώντας, ανακαλύπτοντας και αξιοποιώντας όσο μπορώ καλύτερα αυτά τα εργαλεία. Ακόμη μεγαλύτερη χαρά, όμως, είναι να βρίσκεις έφορο έδαφος για να δημιουργείς, και σε αυτή την ομαδική δουλειά που ακούει στο όνομα ‘’550’’ οι συνάδελφοι και οι συνεργάτες είναι οι πλέον κατάλληλοι γι αυτό. Κωνσταντίνα Αλεξανδράτου, Φαίη Βέβη, Αλέξανδρε Ζουριδάκη, Ειρήνη Μελά, Σταμάτη Πακάκη, Φανή Παλιούρα, Βλάση Πασιούδη, Εύη Τσακλάνου, Αναστασία Λουκρέζη, Νίκο Παπάζογλου, Νικόλα Μαρμαρά… Σας Ευχαριστώ!

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με κοινό; Πως σου φάνηκε το πρώτο χειροκρότημα; Μίλησέ μας για τα συναισθήματά σου.

Η πρώτη επαφή με το κοινό, όσο παράδοξο και αν ακουστεί, δεν ήταν μία αλλά πολλές. Η πρώτη επαφή με το κοινό ήταν στην Τρίτη δημοτικού όταν με την κ. Χρυσούλα ανεβάσαμε το ‘’Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο’’ στο προαύλιο του αγαπημένου σχολείου, των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη. Η πρώτη μου επαφή με το κοινό ήταν στη Δευτέρα γυμνασίου όταν με την κ. Έλλη Θεοδωράτου ανεβάσαμε τον ‘’Όνειρο θερινής νύχτας’’ και πάλι στο προαύλιο των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη. Η πρώτη μου επαφή με το κοινό ήταν στην πρώτη λυκείου όταν ανεβάσαμε το μιούζικαλ ‘’Chicago’’ στο Θέατρο του Ωδείου Τέχνης Φακανά, στο δικό μας θέατρο. Η πρώτη μου επαφή με το κοινό ήταν ως τριτοετής φοιτητής του Θεάτρου Τέχνης όταν ανεβάσαμε τον ‘’Ρομπέν των δασών’’ σε σκηνοθεσία του κ. Δημήτρη Δεγαϊτη, που έχω τη τιμή να λέω πως είναι δάσκαλος μου. Η πρώτη μου επαφή με το κοινό ήταν η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά, όταν ανεβάσαμε την ‘’Χριστουγεννιάτικη Ιστορία’’ σε σκηνοθεσία της υπέροχης Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Όλες αυτές είναι οι πρώτες μου επαφές. Σαν μικρό παιδί, σαν έφηβος, έξω από την προστασία του σχολείου, σαν φοιτητής δραματικής, και σαν επαγγελματίας. Όλες μοιάζουν να είναι πρώτες γιατί κάθε μία βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο της πορείας μου, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη μου. Αισθάνομαι ευγνώμων για όλες.

Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Τι αγαπάς περισσότερο και αν μπορείς να μου τα κατατάξεις;

Ότι έχει να κάνει με τη υποκριτική τέχνη και τεχνική το αγαπώ εξίσου. Η ζωντάνια, βέβαια, του θεάτρου είναι απροσπέλαστη. Είμαι χαρούμενος να κάνω αυτό που αγαπώ, να δουλεύω, να το υπηρετώ, να ακούω, να παρατηρώ, να μαθαίνω, να εξελίσσομαι. Δεν μπορώ να βάλω λίστες, λοιπόν, σε κάτι τέτοιο. Μου αρκεί που είμαι μέρος του, σε οποιαδήποτε μορφή του.

Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις και με ποιους είναι για σένα όνειρο ζωής να συνεργαστείς;

Είναι μια ερώτηση παγίδα, μιας και η ομορφιά της τέχνης είναι να είναι ρευστή και συνεχώς εναλλασσόμενη. Έτσι, ότι υποστηρίξω τώρα μπορεί να μην ισχύει την επόμενη κιόλας στιγμή. Μολαταύτα, πόλο θαυμασμού για μένα είναι όσοι καλλιτέχνες δημιουργούν συνεχώς, δεν επαναπαύονται, ψάχνονται αδιάκοπα, ξεπερνούν δημιουργικά εμπόδια, έχουν πάντα να προτείνουν κάτι στο κοινό τους, σέβονται το κοινό τους, δεν εκμεταλλεύονται την δύναμη της τέχνης αλλά στέκουν ταπεινοί δίπλα της. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που λάμπουν και αυτό θα ισχύει πάντα. Και κάτι ακόμα θα ισχύει πάντα, ένα καλλιτέχνη θαυμάζω και δεν θα αλλάξει πότε η άποψη μου, τον πατέρα μου. Ο κ. Γιώργος Φακανάς, μουσικός υπηρέτης της Jazz Fusion μουσικής, συνθέτης 12 προσωπικών δίσκων, ο έλληνας που βρέθηκε στη pre-nomination list υποψηφιότητας για Grammy Jazz σύνθεσης το 2011 με το δίσκο του Interspirit, συγγραφέας 24 εκπαιδευτικών βιβλίων μουσικής, θεμελιωτής της εκπαίδευσης της σύγχρονης μουσικής σε μια χώρα που δεν αναγνωρίζει τα σύγχρονα μουσικά όργανα, δάσκαλος σε πάνω από 2.500 μουσικούς, ιδρυτής και ιδιόκτητης του μεγαλύτερου ωδείου της χώρας, Art Music School Fakanas, στα πρότυπα των μουσικών πανεπιστημίων του κόσμου, αναγνωρισμένος μπασίστας ως ένας από τους καλύτερους παίχτες, αδιάκοπα δημιουργικός, χαίρει τον σεβασμό των μεγαλύτερων μουσικών του κόσμου. Και όλα αυτά ταπεινά, χωρίς καν ο ίδιος να τα λέει, υπηρετώντας το όνειρο της Jazz Fusion δημιουργικής μουσικής όταν η Ελλάδα, στο συντριπτικό ποσοστό της, δεν ήξερε καν τον όρο. Και σημαντικότερο; Πέτυχε! Αλλά δεν το έχει καταλάβει ακόμα και δεν επαναπαύεται στιγμή, δουλεύοντας πάντα για να πάει ακόμα ένα βήμα παρακάτω. Αυτός ναι, είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω.

Τι είναι επιτυχία για σένα;

Νομίζω πως έχω απαντήσει ήδη…

Είσαι ένας πολύ νέος άνθρωπος, αν σου λέγαμε να φανταστείς τον εαυτό σου μετά από 20 χρόνια, πως θα τον φανταζόσουν;

Δεν θα έλεγα πως είμαι και πολύ νέος, αυτή την έκφραση την βλέπω σαν μια καλή δικαιολογία. Είμαι μάλλον στην ηλικία που, τώρα, έχω όλες τις δυνάμεις να δημιουργήσω και να εξελιχτώ. Επίσης, δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου, το ‘’φαντάζομαι’’ είναι κάπως αόριστο. Οργανώνω τις δράσεις μου, θέτω τους στόχους μου και προσπαθώ να τους πετύχω. Οι στόχοι μου είναι φυσικά συγκεκριμένοι και δομημένοι, αλλά ας πούμε πως δεν είναι θέμα συζήτησης, είναι κάπως πιο προσωπικό.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια Βασίλη;

Να δουλεύω, να μαθαίνω και να εξελίσσομαι.

Τι κάνεις τον ελεύθερο σας χρόνο, υπάρχουν κάποια χόμπι σου;

Το χόμπι μου είναι η δουλειά μου, τι άλλο να ζητήσω; Προσπαθώ να μην έχω ελεύθερο χρόνο, αυτό σημαίνει πως πάνε καλά τα πράγματα. Σίγουρα όμως θέλουμε κάποια στιγμή να ξεφύγουμε, τότε ο συνδυασμός της καλής παρέας με το πιο απλό ήρεμο καφέ ή το καλό φαγητό είναι σίγουρα η πρώτη μου επιλογή.

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «550» , κάνετε ένα κλικ εδώ:

https://artmagazinoweb.wordpress.com/2019/09/25/550-faust/

Επιμέλεια Παναγιώτης Πετρόπουλος, Γιώργος Λιναρίτης

© Art Magazino/2019

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s